Η βιογραφία του Μέχερ Μπάμπα


Ο Μέχερ Μπάμπα γεννήθηκε με το όνομα Μερβάν Σεριάρ Ιράνι στις 25 Φεβρουαρίου 1894 στήν Πούνα της Ινδίας. Οι γονείς του ήταν απόγονοι Ιρανών της Ζωροαστρικής πίστης.

Στό σχολείο ο Μερβάν χαρακτηριζόταν απο την ευσπλαχνία και γενναιοδωρία του, αν και δεν έδειχνε σημάδια σχετικά με το πνευματικό του πεπρωμένο. Ήταν μόλις το 1931 όταν συνάντησε την Χαζράτ Μπαμπατζάν, μία Μουσουλμανή αγία, η οποία, σε έναν ρόλο παρόμοιο με αυτόν του Ιωάννη του Βαφτιστή προς τον Ιησού, τον αφύπνισε στην πραγματική του φύση. Με ένα απλό φιλί στο μέτωπο η Μπαμπατζάν του αποκάλυψε την ταυτότητά του.

Μετά από επτά χρόνια πνευματικής καθοδήγησης, από τη Μπαμπατζάν, τον Σάι Μπάμπα του Σιρντί, τον Ουπανισάντ Μαχαράτζ, καθώς και άλλες πνευματικοί Δάσκαλοι, ξεκίνησε η αποστολή του στον κόσμο. Στην αρχή της δεκατίας του 1920 άρχισαν να μαζεύονται γύρω του οι πρώτοι άνδρες απόστολοί του, δίνοντάς του το όνομα Μέχερ Μπάμπα, που σημαίνει 'Συμπονετικός Πατέρας'. Ο Μπάμπα πήρε μία ομάδα από αυτούς στη Βομβάη, όπου τους εισήγαγε στην αρχική αυστηρή εκπαίδευση της πνευματικής υπηρεσίας. Το 1923 μετακινήθηκε με σε μία ακατοίκητη περιοχή έξω από το Αχμετναγκάρ της Κεντρικής Ινδίας, όπου εγκαθίδρυσε ένα άσραμ με την ονομασία Μεχεραμπάντ. Σύντομα, μία επίλεκτη ομάδα γυναικών εντάχθηκε στο άσραμ, με πιο αξιόλογη την στενότερη απόστολο του, Μεχέρα Ιράνι, την οποία ο Μπάμπα περιέγραφε σαν την 'αγνότερη ψυχή στο σύμπαν'.

Ήταν εδώ όπου στις 10 Ιουλίου 1925 ο Μέχερ Μπάμπα άρχισε την σιωπή του. Όταν ερωτήθηκε πώς θα τα κατάφερνε να διδάξει, απάντησε 'δεν ήρθα να διδάξω, αλλά να αφυπνήσω'. Επικοινωνούσε κυρίως μέσω ενός μικρού αλφαβητικού πίνακα, μέθοδο που εγκατέλειψε το 1954, χρησιμοποιώντας πλέον μόνο χειρονομίες και εκφράσεις του προσώπου του. Αργότερα δήλωσε: “Επειδή ο άνθρωπος στο παρελθόν υπήρξε κουφός στον λόγο του Θεού, στην παρούσα μου μεσσιανική μορφή τηρώ Σιωπή. Ζητήσατε και σας δώθηκαν αρκετά λόγια - τώρα είναι η ώρα να τα ζήσετε.” Ο Μέχερ Μπάμπα τήρησε την σιωπή του από το 1925 μέχρι τον θάνατό του, 43 χρόνια αργότερα.


Τη δεκαετία του 1920, ο Μέχερ Μπάμπα έκανε την πρώτη του επίσκεψη στο Ιράν, ενώ το 1931 έκανε το πρώτο του ταξίδι στη Δύση. Μαζί με μια ομάδα του ταξίδεψε με καράβι φτάνοντας στη Μασσαλία στις 11 Σεπτεμβρίου 1931, απ' όπου συνέχισε προς την Αγγλία, φτάνοντας στο Λονδίνο την επόμενη μέρα. Έμεινε στην Αγγλία για μερικές εβδομάδες, κυρίως σε ένα πνευματικό κέντρο στο Ντέβον και στο Λονδίνο. Εδώ είχε επαφές με πολλούς από τους πρώτους Δυτικούς οπαδούς του, ή εραστές του, όπως τους ονόμαζε. Κατόπιν ταξίδεψε στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 έκανε διάφορα ταξίδια στη Δύση, επισκεπτόμενος πολλά μέρη της Ευρώπης τα οποία ήταν σημαντικά για το έργο του, και ιδιαίτερα την Ιταλία, την Ελβετία, τη Γαλλία και την Ισπανία. Γιά το έργο του δήλωσε: “Σκοπεύω να φέρω από κοινού όλες τις θρησκείες και πίστεις, σαν χάντρες σε ένα νήμα, και να τις αναζωογονήσω για ατομικές και συλλογικές ανάγκες”.

Παρ' όλο που ο Μέχερ Μπάμπα δημιούργησε πολλά προγράμματα που περιλάμβαναν σχολική εκπαίδευση παιδιών, σίτιση και ρουχισμό για τους φτωχούς, φροντίδα για τους λεπρούς (τους οποίους αποκαλούσε “όμορφες ψυχές σε άσχημα κλουβιά”), φροντίδα για ψυχικά ασθενείς, καθώς και για άτομα σε κατάσταση 'Θείας μέθης', το κύριο έργο του ήταν η θεραπεία της πνευματικής αθλιότητας που κυριαρχεί σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, ανεξάρτητα από τη φυσική και υλική ευημερία. Το γιατρικό του γι αυτό είναι η αγάπη. “Ήρθα να σπείρω τον σπόρο της αγάπης στις καρδιές σας, έτσι ώστε παρά την επιφανειακή ποικιλομορφία που βιώνετε και υπομένετε στη ζωή των ψευδαισθήσεων, η αίσθηση της ενότητας μέσω της αγάπης να αφυπνιστεί ανάμεσα σε όλα τα έθνη, θρησκείες, αιρέσεις και κάστες του κόσμου.”

Έδωσε έμφαση στην ενότητα της ανθρωπότητας, στο ότι όλες οι διαφορές είναι παροδικές και δεν είναι έμφυτες στη φύση μας, στο ότι οι άνθρωποι περνάνε μέσα από τις ποικίλες εμπειρίες του να είσαι άντρας ή γυναίκα, άσπρος ή μαύρος, πλούσιος ή φτωχός, όμορφος ή άσχημος, σε διαφορετικές ζωές, που δεν είναι παρά “διαφορετικά ενδύματα που φοράς και απορρίπτεις διαδοχικά”.


Το 1949 ο Μέχερ Μπάμπα ξεκίνησε μία φάση που την ονόμασε η Νέα Ζωή, ταξιδεύοντας ανά την Ινδία με μία ομάδα των στενότερων αποστόλων του, άνδρες και γυναίκες, μέχρι το 1952. Στη διάρκεια αυτής της 'ζωής σε κατάσταση ανημπόριας κι απελπισίας' ο Μπάμπα ταξίδευε incognito και η ομάδα έπρεπε να επαιτεί για τροφή και στέγη, βασιζόμενη στη γενναιοφροσύνη των άλλων, πολλοί απ' τους οποίους δεν είχαν ιδέα για το ποιός ήταν ο Μπάμπα.

Μετά το πέρας της Νέας Ζωής, ο Μπάμπα επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1952, όπου είχε το πρώτο από δύο αυτοκινητιστικά ατυχήματα, στην Πράγα της Οκλαχόμα, κατά το οποίο υπέστη θλάση οστών. Αργότερα δήλωσε: “Έσπασα τα κόκκαλά μου, ώστε να σπάσω τη ραχοκοκκαλιά της υλιστικής άποψης της Μηχανικής Εποχής, διατηρώντας ανέπαφη την πνευματική της άποψη.” Το δεύτερο ατύχημα, το οποίο συνέβηκε στη Σατάρα της Ινδίας το 1956, προξένησε στον Μπάμπα μια τόσο άσχημη συνθλίψη του ισχίου που οι γιατροί αμφέβαλαν ότι θα περπατούσε ξανά. Ωστόσο κατάφερε να το κάνει, αν και με σοβαρή δυσλειτουργία και πόνο.

Ο Μέχερ Μπάμπα εξήγησε πώς ο Αβατάρ (Μεσσίας), του οποίου οι προηγούμενες ελεύσεις περιλαμβάνουν τους Ζωροάστρη, Ράμα, Κρίσνα, Βούδα, Ιησού και Μωάμεθ, είναι ο ίδιος Θεάνθρωπος που έρχεται στην Γή για να δώσει στην ανθρωπότητα μιά πνευματική ώθηση μέσω της θείας αγάπης του.

Όταν ο Μέχερ Μπάμπα άφησε το φυσικό του σώμα το 1969, το ακόλουθο τηλεγράφημα στάλθηκε στους ανά τον κόσμο πιστούς του. “Ο Αβατάρ Μέχερ Μπάμπα άφησε το σώμα του στις 12 το μεσημέρι της 31ης Ιανουαρίου στη Μεχεραζάντ για να ζήσει αιώνια στις καρδιές όλων των εραστών του.” Είναι θαμμένος στο Σαμάντι (τάφο-ναό) στην Μεχεραμπάντ, η οποία είναι πλέον τόπος προσκυνήματος για ανθρώπους από όλο τον κόσμο.


 
 
//]]>